" నిన్ను నీవు నమ్ముకో"

                                                                                                                                     ++++++++++++++++                                                                                                                                                   మొదటి లాట్ సామానులన్నీ లారీ లో పంపాను . దాదాపు మూడు రోజులు నిర్విరామం గా నా పరిధిలో శ్రమించగా దాదాపు 14 ప్యాక్ లు తయారయ్యాయి . వార్ ఫుట్ లో హైదరాబాద్ ఒదిలి విజయవాడ వెళ్ళిపోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది . ట్రాన్స్ప్పోర్టోళ్ళ  పుణ్యమా అని క్షేమంగా చేరాయని మెసేజ్ కూడా వచ్చింది .జీవించడా నికి క్రొత్త ప్రదేశం .పెద్దగా పరిచయస్తులు లేరు .శ్రేయోభిలాషులు  అసలే లేరు . కొత్త ఇల్లు అ నుండి అం  అః  వరకు తాయారు చేసుకోవాలి మరి. నాకున్న ఒక్కటే బలం సాయి . రెండో బలం ఆస్వామి ప్రసాదించిన వారు . రెండో లాటు ఫానులూ,డ్రం సెట్ సిలికాన్ టాప్స్ .... ఇంకా చిల్లర మల్లర సామానులు . మొదట అవి తీసుకుపోడానికి వీలు పడక "విశాల్ " ఇంట్లో పెట్టా !...... ఆ సామాను తీసుకెళ్ళే సమయం వచ్చింది . అలానే కారూనూ . పెద్ద పండితుడిని కాదు గాని  . పసుమర్తి రవి ని  అడిగాను .పాపమ్ అతను తన సహజ ధోరణిలో నసుగుతడే గాని తేల్చడు .  ఇంట్లో సలహాలు చాలా సావకాశం గా ఉంటాయి . మన స్పీడు కొద్దిగ తట్టుకోలేరు కూడా . 2 నెలలు ఏదేదో అక్కౌంట్ లో తింటూ కూర్చో వాల్సి వచ్చినదానికి  ఆ అంతరంగం ఎంతగానో నొచ్చుకుని సరయిన నిద్ర కరువయ్ యెద బరువయి  షేక్ . చిన మస్తాన్ పరిస్థితి  గా ఉండేది . నిజం గా చెబుతున్నాను ఆరోజు మార్చ్ 5.వ తేది . ఆ రోజు తదుపరి ఒక్క గంట కూడా నిస్సహాయం గా ఉండకూడదూ అనే సకల్పం పట్టుదల పెరిగింది నాలో . నాకు  లెర్నింగ్ లైసెన్స్ కూడా కనీసం లేదు . నా జీవితం లో ఎప్పుడూ హైవే ఫై య చోదనం లేదు . ఎన్నోసార్లు వేరే వాళ్ళ డ్రైవింగ్ లో ప్రయాణించి ఉండొచ్చు .    "సాయి రేపు ఉదయం నేను కారు లో రెండో లాటు సామానులు తీసుకుని విజయవాడ చెక్కేయాలి ...  షిరిడి లో నువ్వు ఏకాదశ సూత్రాలు చెప్పావు కదా !...??...  ఎవరైన ఎపుడయినా సహాయము సలహా అడిగి నంతనే నేను ఎప్పుడూ అప్రమత్తుడనే.. అన్నావ్ ...కదా ..? ఆ బెసులో రేపు నన్ను డ్రైవింగ్ చేయించు క్షేమం గా గమ్యం చేర్చు ". .... అనుకుంటూ  కలతలో నిదురోయాను .... కొద్ది సేపటికే అలారం ట్రింగు !.... ట్రింగు .... సమయం (మార్చ్ 6) 4.30 తెల్లవారు ఝాము .   స్నానం చేసుకుని బాబాకు మరో మారు గురుతు చేసి 5. 05 గంటలకు స్టీరింగ్ పట్టుకుంటే ఒక చోటు బిస్కత్తులు తినడానికి ఆపాను +పెట్రోల్ కొట్టిన్చుకున్డానికి ఆగాను . అంటే 10. 55 నిముషాలకు  గొల్లపూడి చేరుకున్నాను .  కృష్ణ బారేజు డివెర్షాన్ వల్ల నా చోటుకు 11. 30 కి చేరాను .ఇక డ్రైవింగ్ గురుంచి : నా సామాను నేను తప్ప కారులో మానవ మాత్రులు ఎవ్వరూ లేరు .  నేను స్పీడు 70 కి తగ్గలేదు ... 110 kmph కు మించి పోలేదు .  ..... దారిపొడుగునా నాకు నేనే జీవితం లో తోడూ నీడా ... ఎంతమంది చుట్టూ ఉన్నా  కూడా ...!! ...  అన్న విషయం ... జీవితం ఇక మీద జీవితం ఎలా ? ఉండబోతుందో నన్న ఆలోచనలతో "రాదే రాధే " భజన్ వింటూ ... కొన్ని  తపోరి పాటలూ వింటూ .... హైదరాబాద్ లోని ఆవేశాలు .. కావేసాలకు నన్ను గురిచేసిన మనుషులు  ..... నన్ను ఎంతగానో ప్రేమించిన వాళ్ళు ...  25 సవత్సరాల క్రితం హైదరాబాద్ కు ఇలానే మల్కాజ్గిరి ప్లాట్ఫారం ఫై ఇలానే 8 సామానులతో ... దిగినప్పుడు .... మరిన్ కొన్ని సామానులు దించు  కో లేని పరిస్థి గమనించి  రైలు బండి నాకోసం ఆపి సహకరించిన సదరు డ్రైవర్ ను, నా జీవితం లో ఎప్పుడూ  మరిచిపోను  . అలానే నాకు మాట సాయం, చేదోడూ వాదోడుగా ఉండేవాళ్ళు బహుకొద్ది. ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేయకముందు ఎంతో మంది. చేసాక సంప్రదిo ప్లుపులు ఉండవుకదా..?...!.   హైదరాబాద్లో చుట్టాలు ఉన్నప్పటికీ వాళ్ళ ఇళ్లకు వెళ్ళకుండానే పెంచింది అమ్మ, నాన్న సరేసరి వాళ్లంటేనే బుసలు కొడతారు... కొత్తప్రదేశం భయంలేదు శ్రీబాబానే చూసుకొంటారు భయం నాకేంటి ? సద్గురువుకు పగ్గాలు అప్పచెప్పాక చింతకు తావులేదని సాయి మాస్టర్ ేేపుడూ చెబుతుంటారు. బహుశా నా అవసరం ఎవ్వరికీ లేకపొచ్చు, కానీ జీవించినంత కాలం మన నుంచి కుటుంబంలో డబ్బు అవసరం ఉంటుందికదా...?నేను బ్యాంకు దగ్గర ఎప్పుడూ చూస్తూ ఉండే వాడిని. వయసు అయిపోయిన పెన్షనేర్స్ ఎప్పుడూ ఒక అటెండెన్ట్ట్ ను తెచ్చుకుంటారు... పెన్షనర్లు బట్టలు చిరిగి, వెలిసిపోయి, పాత బడిన కళ్ళజోళ్ళు,కుట్టిన కళ్ళజోళ్ళూ,వంగిన ఆహార్యం, భయం భయoగా .. చూపులూ ఉన్న వాళ్ళు ఒ ప్రక్క కూర్చుంటే... అటెండెన్ వారి సహాయకులు హడావిడి ఎక్కుగా చూస్తాం... మనకు తెలిసినోళ్లు, మనం తెలిసినోళ్లు, నమస్కారాలూ, ఆలింగనాలూ హైద్రాబాద్ లో చాలా ఎక్కువ.... కానీ హైద్రాబాద్ ఇరన్ చాయ్ కు ,స్నేహానికి పెట్టింది పేరు. నాకు స్నేహితులు, పరిచయస్తులూ విపరీతం.. పైగా వారందరినీ వదిలేసి కొత్త చోటకు... బ్రతకడానికి వెళ్ల డం బాధాకరం.... కానీ నా జీవితంలో ఇది బహుశా పెద్ద మలుపు.హైద్రాబాద్ లో నన్ను రిసీవ్ చేసుకునే జీవి ఒక్కళ్ళూ లేని రోజున, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, దిక్కులేని రోజున నాకు, ఆశ్రయం కల్పించిన  సహా సీనియర్ ఉద్యోగి "రమేశ్వర రావు బావగారు" వారి  సహాయం,జీవించినంత కాలం ఎప్పుడూ గురుతున్చుకుంటాను ..  నాకు మిగిలిన తియ్యటిజ్ఞాపకాల్లో పదిలపరుచుకుంటాను .. నాకు మంచి జ్ఞాపకాలను మిగిల్చిన శ్రేయోభిలాషులు చరస్మరనీయులు. నామనుషులుగా ఉండి కూడా, నా ఆశ్రయం పొంది కూడా, నాకు నమ్మకద్రోహం చేసి ..... దానివలన  కలిగిన వేదనలూ, సంవేదనలకూ ...... కలతకు గురి  చేసి , ప్రపంచం లో ఎలా ? బ్రతకాలో పరోక్షంగా  నేర్పించిన  మహానుభావులు క్షేమం గా ఉండాలని ఇప్పటికీ కోరుకుంటున్నాను . .......  అనుకుంటూ ఎలా ? నా డ్రైవింగ్ సాగిందో కద????.... !!  మీరూ డ్రైవింగ్ చెయ్యండి .... బాబా గారిని అడిగి మరీ చెయ్యండి ...  బైబిలు ల్లో జీసస్ అంటారు "తట్టుడి తెరవబడును.... అడుగుడీ ఇవ్వబడును"....

అంటే వెరసి.... అద్రతతో.... చేతులు జోడించి చేసే ప్రతీ సవ్య  మనవీ ...ఆ పరమాత్ముడు ఆలకిస్తా డని....అర్ధం.