మనిషి  జీవితం విలువ ఓ "వెండి కంచం"                                                                                                         **********************            ***********                                                                                                          అది మాకు అతి  దగ్గర  బంధువుల ఇల్లు . చుట్టూ మొక్కల ఫెన్సింగు . కుక్క అరుపులు ... పనివారి విరుపులు . ఉద్యోగ రీత్యా అందిపుచుకున్న అహంకార మెరుపులు ..... కాలు ఫెన్సింగ్ ముందు పెట్టినప్పటి నుండి, వెనుదిరిగే వరకు తూచా తప్పక వినవలసిన వారి కుక్క సోది .                                                                                              అది మాంచి శీతాకాలం ... ఇలానే ఓ రోజు మాటల సందడి లో "శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి వారి వ్రతం ", సంభాషణలో చోటు చేసుకుంది . .. వచ్చే ఆదివారం అందరం ఇంట్లో ఉంటాం .వ్రతమ్ జరుపుకుంటే బావుంటుందనే ఆలోచన కలిగిన ఆ ఇంటిల్లాలు ప్రస్తావించారు, అందుకు వారి శ్రీవారూ ఒప్పేసుకున్నారు . సాధారణం గా మిడిల్ క్లాసు,అంతకంటే కొద్దిగా ఫై వాళ్ళు  ఘనం గా చేయాలనుకుంటే ఇంటి చుట్టుపట్ల వారిని ముఖుల్ని పిలిచి చేసుకొంటే ఓ 10 నుండి 15  వేల రూపాయలు కవోచ్చునేమో . సదరు ఇంటి ఇల్లాలు దాదాపు 70 వేలు ఫై చిలుకు చేసిందంటే  మీరు అర్ధం చేసుకొచ్చు .                                                                                                                                                           ఇందుకు బ్రాంహడ్ని మాట్లాడమని ఓ గుంత నక్క అయిన గంగి గోవు కు చెప్పారు ..... ఆవును పోలిన నక్క 7 మంది బ్రాహ్మల్ని పురమాయించింది . ఇది ఇలా ఉంటె  నాకు ఆ ఇంటి ఇల్లాలు గారు పెట్టిన డ్యూటీ ఫలానా అని లేకపోయినా ! మరో గదిలో పెట్టిన పూజ వెండి సామాన్లు ఓ కన్ను పెట్టివుంచమని . పూజ మొదలయింది, సదరు బ్రామ్హలు, నవగ్రహపూజా, హోమం వంటివి ఎవరి కోరికమీద చేయాల్సి వచ్చిందో, కనీసం వారికి తెలి యక పోడం  ముదావాహం . శ్రీ సత్యనారాయణ వారి  పూజ అయ్యి, కధలు మొదలయినవి . వదరుబోతుగా ఉన్న కర్రపెత్తనం బ్రామ్హడు, సాక్షాత్తు కధలు చెప్పేప్పుడు గోడకి జారిగిలపడి,ఒక మోచేతిని భూమికి ఆన్చి చేతిలో చిన్న అగ్గిపుల్లలాంటివి విరుస్తూ మధ్య మధ్యలో రెండు కాళ్ళు గాల్లో ఊపుతూ కధలు చెపుతూంటే వైదిక0 గా  పూజాపునస్కారా లకు అలవాటు పడినవారికి ఎంతగా ఒళ్ళు మండుతుందో అనుభావేస్తే గాని తెలియదు సుమా !...... ఈ తంతు గమనిస్తున్న నాకు మనసులో కీడు సంకితున్నది ఎందుకో ?... కారణం లేకపోలేదు ... వ్రతం చేసుకోండి అని ఉచితసలహా ఇచ్చింది నేను గనుక .                                                                        ప్రతీసారి వెండి వస్తువులున్న గదిలోకి మా బంధువు గారే వెళ్లి కావలసిన , సామాను తెస్తూ పెడుతూ ఉంది . అంచేత ,నా పర్యవేక్షణ సన్నగిల్లింది.ఇంటి ఎజమానే కదా .. మాటికి వెళ్లి ఎం తెచ్చావ్ ఏమి పెట్టావ్ ? అంటూ  అడిగితే ! వాళ్లకి ఎంతో చిరాకు రావచ్చు . నన్ను హరిచంద్ర నాటకం లో  నక్షత్రకుని కంటే ఎక్కువ ... జీడి గింజ కంటే తక్కువగా అనుకునే ప్రమాదం ఉంది . అంచేత నేను ఆ సామానుల ఫై శీతకన్ను పెట్టాను . బయట ఆమె ఆఫీసు వాళ్ళు, స్నేహితులు ఆమె బదువులు, టౌన్షిప్ లోని వాళ్ళు షామియాన, క్రింద పూజ సమాప్తానికి ఎదురు చూస్తున్నారు    . తదుపరి బుఫ్ఫే... ప్రారంభం .  పూజ అయిపొయింది బ్రామ్హలు ... మూటాముల్లె సర్డుతూన్నారు . సంభావనలు ముట్ట చెప్పాక  ఫలాయనమ్  చిత్తగించారు .  మరోప్రక్క ఇంటికొచ్చిన పెద్దలు, ఇతరులు బుఫ్ఫే కి ఉపక్రమించారు .                                                                                                          ఇంతలో ..."బావగారూ " పిలుపు .... జనంలో మరో బావేమో ?... !! . "బావగారూ "......  మ్... నన్నే  " మిమ్మల్నే " " అమ్మ ఏంటి ? " ....  ఒక వెండి ప్లేట్ కనిపించడం లేదండి " ....... " వెతుకు .. అక్కడే ఉంటుంది "ఆమె గారి భర్త సలహా ....   " ఎవరు వెళ్ళారు " ఎవరూ వేల్లలేదే ?'" నేను ......        "అదికాదండీ ... ఎవరెవరు ? వెళ్ళారు సామాన్ల గదిలోకి ", "మీకు చెప్పాను  చూడండని "....  " అదేనమ్మా.... నీవొక్కదానివే వెళ్లావు  కదా ?  "    ఆమెకు కోపం వచ్చినట్లుంది "ఏమండోయ్  నాకు కోపం వస్తే బావుండదు " . " మీకు చెప్పాను కాపలా ఉండండని .. మీరేమో        ఏంటో ? చెబుతున్నారు''.     ...... "లేదమ్మా నీతప్పించి మరెవ్వరు వెళ్ళ లేదు కదా ?.. "  అన్నాను .  ఆమె రెట్టించి రూములన్నీ వెతుకుతుంది . నా సంచి తప్పించి . ఎందుకినా మంచిదని ఆ పని నేనే చేసాను . "హమ్మ " నా బాగ్ లో లేదు . ఊపిరి పీల్చుకున్నాను .                                                                                                                                    ఆమె " ఏమో ? నాకు తెలియదు ...  మీరే           .... రెస్పొన్సిబుల్ ".... నా గుండెలు వేగం గా కొట్టుకోడం  మొదలయింది .. సరికదా అని దాని రేట్ బట్టి మనీ కట్టడానికి మనస్సులో రెడీ .. కాని అది వెండి వస్తువు . దాదాపు 250 గ్రాముల కంచం .. 2013 లో వెండి కిలో రేట్ మీకు తెలియంది కాదు . ... మనస్సులో "దేవుడా ...దెవుదా దేవుడా " జపం స్టార్ట్ . ఇంతలో " ఎయ్ అడివి !(వాళ్ళా యన ముద్దు పిలుపు )హోమగుండం దగ్గర ఉంది ...ఇన్దా " తెచ్చి ఇచ్చాడు . నాకు సంతోషం కలగలేదు . కాని మనస్సులో దుఖం పొర్లు కొచ్చేసింది .   మెల్లగా మనసు నెమ్మదించింది . కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి . ఎందుకంటే ?... అప్పటివరకు నా పెత్తనం , పెద్దతనం ... సలహాల పర్వం ...  అనుభవం  ఒక్క  వెండి కంచం ముందు చేతులు కట్టుకోవాల్సి వచ్చిన0దుకు. మామూలుగానే పెళ్లిళ్లకు ,విందులకు .కులాసాగా వెళ్ళడం ఇష్టం ఉండదు ...  ఒకవేళ వెళ్ళవలసి వస్తే వెళ్లి వచ్చాక ఇంటి భోజనం చేయడం ,నాకు అలవాటు ,. .. కారణం వేరే చోటు మెక్కడం నాకు చాల ఇబ్బంది . భోజనాలకెళ్ళి బ్రేవ్ మంటూ త్రేన్పు తుంటారు , నేను భోజనాలకు వెళ్లి  నానా యాతనకు గురిఅయి ఇంటి ముఖం పడుతుంటాను .. నా జీవితం విలువ కనీసం ఒక్క వేదికంచం కి సరితూగ లేక పోయినదని ఇప్పటికీ గురుత్ చేసికొంటూ ఉంటాను ..... భోజనాల ఉభయ బ్రస్టు ...ఉప్పర సన్యాసం మరో సారి చెబుతాను ....                                                                                                                                                              మద్దూరి . రవిబాబు 

 చేసిన తప్పుకు "దండం " తో సరి                                                                                                                   ************************                                                                                                 అదో చిన్న టౌన్  నేను టీన్స్ లో ఉండగా అన్నమాట .    నాకున్న మంఛి  మిత్రుల్లో, ఓ  మరీ  మంచి మిత్రుడు  ఉండీవాడు.  వాడికి నేను పెట్టిన మారు పేరు "రఘు'. సాధారణంగా  వాళ్ళు భాగ్యవంతులు .వాడి  దగ్గర ఎప్పుడూ డబ్బులు పుష్కలంగా ఉండేవి . నాకు కుషామత్ (జల్సా) చేయడం వాడికి ఓ సరదా . ఇద్దరం బాగానే చదివేవాళ్ళం . టూష న్  కూడా ఓకే చోటు ఇళ్ళు  ఎదురెదురు .వాళ్లకి  పెద్ద గార్డెన్ప్ర,ప్రహరీ ఉండేవి.           మా  ఇల్లు సర్వసాధారణంగా,సామాన్యం గా ఉండేది .                                                                                                                                                             మేమిద్దరం అల్లరి మాత్రం అతి చెత్తగా చేసే వాళ్ళం . ఉదాహరణకు :1.  ప్రైవేటు క్లాసు రాత్రుల్లో ఉన్నప్పుడు,అందరికంటే ముందు ,ఇంటికి పోయేప్పుడు క్లాసు మేట్స్ చెప్పులు ఎడమ   లేక      కుడి చెప్పు  దాచేయడం ... వాళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టడం మాకో సరదా. 2. ఒకరి పుస్తకాలూ వేరే వారి సంచిలో పెట్టడం ... ఇలా  చాల చాల  అల్లరి కనిపించకుండా వినిపించకుండా చేయగల  సిద్దహస్తులం ..                                                                                       రఘు, వెనుకుండి  నాతొ చేయించే  వాడు . వాడు ఏమి చెబితే అదిచేయడం నా వంతు . మేమిద్దరం పైకి చూడ్డానికి,నోట్లో వెలుబెడితే ఏమి? చేయాలో కూడా తెలియని అమాయకుల్లా కటింగ్ ఇచ్చేవాళ్ళం . ఒకరోజు చెప్పులు దాయటం పెద్ద సమస్యగా మారడం,రాలుగాయి, ని పట్టుకోలేక పోడం సమస్యగా మారడం వల్ల, మా టూషన్ మాస్టారు (చెప్పులు వద్ద ఒక మనిషి +లైట్ తో కాపలా పెట్టారనుకోండి ....!! )... కొంచెం కటి నంగానే తిట్టాడు (పరోక్షం గా) .సరే చెప్పేదేముంది రఘు కనుసైగ ..... అర్ధమయింది  విషయం . మాస్టారు గార్కి ముహూర్తం పెట్టాలి . విశ్రాంతి సమయం లో ప్లాన్ చేసి రెడీ అయ్యాం  .  ప్రైవేటు క్లాసు అయిన  తరువాత ,అందరికంటే ముందు బయటకు వచ్చేది మేమిద్దరమే .  ఆరోజు ప్లాన్ ప్రకారం మాస్టర్ గారి సైకిల్  రెండు టైరు గాలి తీసి వాల్ పిన్ తో సహా  ప్రక్క బావిలో పడేసాము . పాపం మాస్టారు రాత్రి ఇంటికి పోవాల్సిన ప్పుడు, పడిన ఇబ్బంది వర్ణనాతీతం  . ఆ టైం లో చిలిపి ఆనందం పొంది ఉండవచ్చు . మేమిద్దరం  చేసినపనులు ఎంత ఘోరంఅయినవో ఇప్పటికీ మమ్మల్ని మేము క్షమించుకోలేనివి .                                                                                               మంచి తల్లితండ్రులు,  తెలివైన తోబుట్టువులు ఉన్నప్పటికీ,తెలుసుకోవాలన్న ఆలోచన స్వీయ స్పందన లేకపోడం , సంఘం లో ..... తోటివారి పట్ల ఎలా మెలగాలో క్షుణ్ణంగా తెలియకపోడం , అంతా మాకూ తెలుసు , మేమే పండితులం, మాకు ఎదురే0టి? లాంటి  కుహనా ఆలోచనలు బహుశా, కారణం అయిఉండొచ్చు !... ఇప్పటికీ మా మాస్టర్ గారికి క్షమాపణలు చెప్పుకుంటూన్నాం . ఇప్పటి మాధ్యమాలు అప్పుడు లేవు ..... అన్నీ విషయాలు విడమరిచి చెప్పడానికి ,తెలుసుకోడానికి . బాధాకరమైన విషయం ఏంటంటే ? .... చీకట్లో చేతికి దొరికిన కాలి  జోడులో ఒకటి ప్రక్కనే ఉన్న కారు చీకటి  మైదానం లోకి  ,బలం కొద్ది విసిరేవాళ్ళం . పాపం అవి ఎవరి జోడో వాళ్ళు దేవుడో అంటూ రాత్రంతా  క్లాసు రూం లో వెతుక్కొని ,కుక్కలు ఎత్తుకు పోయాయి అని నిర్ధారణ జరిగాక ,మరో క్రొత్త జత కొనుక్కునేవారు . క్రొత్త జతవారిని ఒదిలేవారం . ఆ పిచ్చి పనులు జ్ఞాపకం వచచ్చినప్పుడు,  కొద్దిగా నవ్వొచ్చినా, వెంటనే వాటి తాలూకు శాపనార్ధాలు, తిట్లు , మంగళహారతులు ... మనస్సుకు ఏంతో   వేదన కల్గిస్తూంటాయి . మిత్రులందరూ క్షమిస్తారని ఎప్పుడూ అనుకుంటూ...                                                                            శలవు ...                                                                        రవిబాబు . మద్దూరి